وقتی نوجوانان حتی از تفاوت گلستان و بوستان بی خبرند

[ad_1]

ایسنا/ خراسان رضوی سعدی را شهروندان قدیم و معاصر ایران از سال های آخر جوانی در مدرسه یا دبستان و راهنمایی می شناسند. در میان علما، کسی نیست که حداقل یک بار مقدمه گلستان را با همه مضامین عمیق و پیچیده توحیدی و عبارات شیرینش نخوانده باشد، اما به احتمال زیاد، نوجوانان ایرانی جز به نام از سعدی یاد نمی کنند.

اگر همین الان سر راه کسی قرار بگیریم و از او بپرسیم از سعدی چه می دانی؟ به استثنای تعداد انگشت شماری از زبان های اقلیت، این سوال به درستی پاسخ داده نشده است. به جز یک، دو بیت از بوستان و چند کلمه از دیباچه گلستان که در کتب درسی یا ابیات پراکنده این غزل یا غزل شنیده شده در صفحات موسیقی به جا مانده است. غم انگیزتر این است که بعضی ها حتی فرق گلستان و بوستان را نمی دانند.

ایرج پزشکزاد در پیشگفتار کتاب «طنز باشکوه سعدی» به این موضوع فرهنگی پرداخته و علت «نادانی سعدی» نسل جوان و دانش‌آموزان ایرانی را با نقطه‌گذاری و حس طنزی که مختص خود اوست بررسی می‌کند. به گفته وی، برنامه درسی در مدارس ایران دلیل اصلی این شکست است.

دکتر زاد می نویسد: «سعدی برخلاف حافظ که با او آشنا بودیم; «آنها می خواستند ما را وارد کنند و با تمام نیت خیرشان به ما بدی کردند. محمدعلی فروغی نیز بر این عقیده بود که «گلستان کتاب کودک نیست» از زیبایی کلام سعدی بهره می برد و از شنیدن نصایح او در راه تجدید اخلاقی عاجز است.

سعدی را نباید به نوجوان معلمی بدخلق، تلخ و پرتنش معرفی کرد که از شور و نشاط جوانان بی خبر است. تحصیل اجباری سعدی در مدرسه باعث می شود که نوجوانان در پایان دوره تحصیلی خود را ببندند و بوستان و گلستان مانند کتاب های درسی تاریخ، فیزیک و شیمی را رها کنند و فکر کنند در درس های سخت و طاقت فرسا او هستند و به تدریج آنها را فراموش می کنند.

البته سعدی به یاد ماندن و بزرگ شدن نیازی ندارد. تا آنجا که شعر، سعدی آنجاست و در یکی از معدود قله های بلندش جای ثابتی دارد. سعدی نه تنها شاعر و سخنور ایرانی، بلکه یکی از شاعران و سخنوران بزرگ جهان است. اگر برای فرزندان ما غمی باشد از سعدی و شعر او دور است.

در شرایطی که کشورها به دنبال ریشه هویت فرهنگی خود به هر دری می زنند و حتی به خانه همسایه ها می روند. در زمانی که عرب و عجم در مورد قومیت بوعلی سینا صحبت می کنند و فارس و ترک در مورد ریشه مولانا جلال الدین بحث می کنند. حیف است که سعدی در فهرست افتخارات و هویت های ملی ما جای نداشته باشد.

یادداشت صفیه خدامی – خبرنگار ایسنا

با الهام از کتاب طنز فاخر سعدی نوشته ایرج پزشکزاد

انتهای پیام/

[ad_2]
Source link

درباره ی admin_asooweb

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بایگانی‌ها